Η εικόνα μοιάζει παράδοξη: από τη μία υπάρχουν άνθρωποι που αναζητούν εργασία και από την άλλη επιχειρήσεις που δηλώνουν ότι δεν μπορούν να βρουν εργαζομένους. Το φαινόμενο έχει γίνει ιδιαίτερα έντονο τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, επηρεάζοντας από ξενοδοχεία και εστιατόρια μέχρι κατασκευαστικές εταιρείες, βιομηχανίες, επιχειρήσεις logistics και εταιρείες τεχνολογίας.
Τα δεδομένα δείχνουν ότι δεν πρόκειται απλώς για την αντίληψη των εργοδοτών. Στο πρώτο τρίμηνο του 2026 καταγράφηκαν 52.231 κενές θέσεις εργασίας στην ελληνική οικονομία, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ. Παράλληλα, η ανεργία υποχώρησε στο 8% τον Ιούνιο του 2026, από 9,2% έναν χρόνο νωρίτερα, ενώ οι απασχολούμενοι ξεπέρασαν τα 4,38 εκατομμύρια.
Το πραγματικό ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο γιατί δεν υπάρχουν αρκετοί υποψήφιοι. Είναι γιατί οι επιχειρήσεις δυσκολεύονται να συνδέσουν τις διαθέσιμες θέσεις με τους κατάλληλους εργαζομένους.
Η ανεργία μειώνεται και η διαθέσιμη «δεξαμενή» προσωπικού περιορίζεται
Για πολλά χρόνια η Ελλάδα χαρακτηριζόταν από ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα ανεργίας. Αυτό σήμαινε ότι μια επιχείρηση που δημοσίευε μια αγγελία μπορούσε συχνά να δεχθεί μεγάλο αριθμό αιτήσεων.
Η κατάσταση πλέον αλλάζει.
Τον Ιούνιο του 2026 η εποχικά διορθωμένη ανεργία βρισκόταν στο 8%, έναντι 9,2% τον Ιούνιο του 2025. Την ίδια στιγμή, η απασχόληση αυξήθηκε κατά περίπου 53.000 άτομα μέσα σε έναν χρόνο.
Η μείωση της ανεργίας είναι θετική εξέλιξη για την οικονομία, δημιουργεί όμως διαφορετικές συνθήκες για τις επιχειρήσεις. Όσο περισσότεροι άνθρωποι βρίσκονται ήδη σε εργασία, τόσο μικρότερος γίνεται ο αριθμός των διαθέσιμων υποψηφίων.
Ο OECD χαρακτηρίζει την ελληνική αγορά εργασίας σχετικά «σφιχτή», σημειώνοντας ότι οι ελλείψεις προσωπικού εξακολουθούν να είναι υψηλές και ότι το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα εμφανές σε κλάδους όπως οι κατασκευές.
Αυτό σημαίνει ότι οι επιχειρήσεις πλέον ανταγωνίζονται μεταξύ τους όχι μόνο για πελάτες αλλά και για εργαζομένους. Ένας υποψήφιος με εμπειρία μπορεί να έχει περισσότερες επιλογές, να συγκρίνει μισθούς και συνθήκες εργασίας και τελικά να επιλέξει τον εργοδότη που θεωρεί περισσότερο συμφέροντα.
Δεν λείπουν μόνο εργαζόμενοι – λείπουν οι κατάλληλες δεξιότητες
Ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της ελληνικής αγοράς εργασίας είναι αυτό που οικονομολόγοι αποκαλούν «skills mismatch»: η αναντιστοιχία δηλαδή ανάμεσα στις δεξιότητες που διαθέτουν όσοι αναζητούν εργασία και σε αυτές που ζητούν οι επιχειρήσεις.
Μπορεί να υπάρχουν διαθέσιμοι εργαζόμενοι, αλλά να μην έχουν την τεχνική κατάρτιση, την επαγγελματική εμπειρία ή τις ψηφιακές γνώσεις που απαιτεί μια συγκεκριμένη θέση.
Ο OECD έχει επισημάνει ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει σημαντικές αναντιστοιχίες δεξιοτήτων και ότι η πρόσβαση σε ανθρώπινο δυναμικό αποτελεί πλέον περιοριστικό παράγοντα για την ανάπτυξη αρκετών επιχειρήσεων. Ειδική αναφορά γίνεται, μεταξύ άλλων, στις κατασκευές και στις τεχνολογίες πληροφορικής.
Η τεχνολογική αλλαγή κάνει το πρόβλημα ακόμη πιο σύνθετο. Οι επιχειρήσεις χρειάζονται όλο και περισσότερο εργαζομένους με γνώσεις σε ψηφιακά συστήματα, δεδομένα, αυτοματισμούς, τεχνικές ειδικότητες και νέες τεχνολογίες.
Από την άλλη πλευρά, ορισμένα επαγγέλματα στα οποία υπάρχει σημαντική ζήτηση δεν προσελκύουν αρκετούς νέους. Έτσι δημιουργείται ένα παράδοξο: υπάρχουν άνεργοι και ταυτόχρονα υπάρχουν θέσεις που παραμένουν κενές, επειδή η προσφορά εργασίας δεν αντιστοιχεί στη ζήτηση.
Μισθός και συνθήκες εργασίας παίζουν πλέον μεγαλύτερο ρόλο
Η δυσκολία να βρεθούν εργαζόμενοι δεν μπορεί να εξηγηθεί αποκλειστικά από τη δημογραφία ή την έλλειψη δεξιοτήτων. Σε αρκετές περιπτώσεις έχει να κάνει και με το κατά πόσο μια θέση θεωρείται πραγματικά ελκυστική.
Οι εργαζόμενοι εξετάζουν πλέον συνολικά μια επαγγελματική πρόταση: τον καθαρό μισθό, το ωράριο, τις υπερωρίες, την ευελιξία, τη δυνατότητα τηλεργασίας όπου αυτή είναι εφικτή, τις προοπτικές εξέλιξης και τη συμπεριφορά της διοίκησης.
Η αύξηση του κόστους ζωής ενισχύει αυτή την πίεση. Όταν το ενοίκιο, τα τρόφιμα, οι μετακινήσεις και οι καθημερινές δαπάνες αυξάνονται, ένας χαμηλός μισθός μπορεί να μην είναι αρκετός για να κάνει μια θέση ελκυστική, ιδιαίτερα αν απαιτεί μετακόμιση ή εργασία σε τουριστική περιοχή.
Ταυτόχρονα, ο OECD καταγράφει αύξηση των πραγματικών μισθών στην Ελλάδα και μια αγορά εργασίας στην οποία οι ελλείψεις προσωπικού συνεχίζουν να ασκούν ανοδικές πιέσεις στις αμοιβές.
Με απλά λόγια, οι εργοδότες δεν επιλέγουν πλέον μόνο τους εργαζομένους. Σε πολλούς κλάδους συμβαίνει και το αντίστροφο: οι εργαζόμενοι επιλέγουν τον εργοδότη.
Μια αγγελία με χαμηλή αμοιβή, ασαφές ωράριο και ελάχιστες προοπτικές εξέλιξης είναι πιθανό να έχει μικρότερη ανταπόκριση, ακόμη και όταν υπάρχει θεωρητικά διαθέσιμο εργατικό δυναμικό.
Μπορεί να σας ενδιαφέρει: Ποια επαγγέλματα έχουν τη μεγαλύτερη ζήτηση στην Ελλάδα σήμερα;
Τουρισμός, κατασκευές και άλλοι κλάδοι έχουν ιδιαίτερα μεγάλες ανάγκες
Το πρόβλημα δεν εμφανίζεται με την ίδια ένταση σε όλους τους κλάδους.
Τουρισμός, εστίαση, κατασκευές, βιομηχανία, logistics και υπηρεσίες φροντίδας είναι μεταξύ των δραστηριοτήτων όπου οι ανάγκες για εργαζομένους μπορούν να είναι ιδιαίτερα έντονες.
Στον τουρισμό, για παράδειγμα, υπάρχει και έντονο στοιχείο εποχικότητας. Οι επιχειρήσεις χρειάζονται μεγάλο αριθμό ανθρώπων μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα και πολλές φορές σε νησιά ή περιοχές όπου η εύρεση οικονομικής κατοικίας αποτελεί πρόσθετο πρόβλημα.
Στις κατασκευές, αντίστοιχα, η αύξηση της επενδυτικής και οικοδομικής δραστηριότητας δημιουργεί μεγαλύτερη ζήτηση για τεχνικά επαγγέλματα. Ο OECD επισημαίνει ότι στις αρχές του 2026 η στενότητα της αγοράς εργασίας παρέμενε ιδιαίτερα υψηλή στις κατασκευές.
Σε ευρωπαϊκό επίπεδο το φαινόμενο δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό. Το 2025 ο OECD κατέγραφε ότι η στενότητα στην ελληνική αγορά εργασίας βρισκόταν περισσότερο από 10% πάνω από τα προ πανδημίας επίπεδα. Παράλληλα, περίπου μία στις τέσσερις επιχειρήσεις υπηρεσιών στην Ευρωζώνη δήλωνε ότι η έλλειψη προσωπικού περιόριζε την παραγωγή της τον Απρίλιο του 2025.
Άρα, η προσπάθεια των επιχειρήσεων να βρουν εργαζομένους αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης ευρωπαϊκής μεταβολής.
Δημογραφικό και γήρανση μειώνουν σταδιακά το εργατικό δυναμικό
Υπάρχει όμως και ένας βαθύτερος λόγος που δύσκολα αντιμετωπίζεται μέσα σε λίγα χρόνια: η δημογραφική εξέλιξη.
Η Ελλάδα, όπως και πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, έχει χαμηλή γεννητικότητα και γηράσκοντα πληθυσμό. Όσο μεγαλύτερες γενιές αποχωρούν σταδιακά από την αγορά εργασίας και μικρότερες γενιές εισέρχονται σε αυτή, η προσφορά ανθρώπινου δυναμικού περιορίζεται.
Ο OECD προειδοποιεί ότι η γήρανση του πληθυσμού αναμένεται να δημιουργήσει σημαντικές ελλείψεις εργασίας στις οικονομίες των ανεπτυγμένων χωρών τα επόμενα χρόνια.
Για την Ελλάδα το ζήτημα είναι ακόμη πιο σύνθετο λόγω του brain drain της προηγούμενης δεκαετίας. Χιλιάδες νέοι, αρκετοί από τους οποίους είχαν υψηλή κατάρτιση, μετακινήθηκαν στο εξωτερικό αναζητώντας υψηλότερους μισθούς και καλύτερες επαγγελματικές ευκαιρίες.
Παρότι τα τελευταία χρόνια έχει υπάρξει επιστροφή μέρους αυτού του ανθρώπινου δυναμικού, οι επιχειρήσεις εξακολουθούν να χρειάζονται περισσότερους εργαζομένους σε συγκεκριμένες ειδικότητες.
Γι’ αυτό και η προσέλκυση προσωπικού από τρίτες χώρες χρησιμοποιείται πλέον συστηματικότερα. Για το 2026 είχαν προβλεφθεί περισσότερες από 92.000 θέσεις για εργαζομένους από τρίτες χώρες, καθώς η έλλειψη προσωπικού επεκτείνεται από τις κατασκευές και τη βιομηχανία έως τα ξενοδοχεία, τα logistics και τις υπηρεσίες φροντίδας.
Η μετανάστευση, ωστόσο, μπορεί να καλύψει μέρος των αναγκών αλλά δεν αποτελεί από μόνη της λύση για όλες τις ειδικότητες.
Τι μπορούν να κάνουν οι επιχειρήσεις για να βρίσκουν εργαζομένους;
Η νέα πραγματικότητα απαιτεί διαφορετική στρατηγική προσλήψεων.
Το πρώτο βήμα είναι οι επιχειρήσεις να εξετάσουν κατά πόσο η προσφορά τους είναι ανταγωνιστική. Αν μια θέση παραμένει ανοικτή για μεγάλο χρονικό διάστημα, η αιτία δεν είναι πάντοτε ότι «κανείς δεν θέλει να δουλέψει». Μπορεί ο μισθός, οι απαιτήσεις ή οι συνθήκες να μην ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα της αγοράς.
Δεύτερον, οι επιχειρήσεις μπορούν να επενδύσουν περισσότερο στην εκπαίδευση. Αν αναζητούν αποκλειστικά έτοιμους εργαζομένους με πολυετή εμπειρία, περιορίζουν σημαντικά τον αριθμό των πιθανών υποψηφίων. Η πρόσληψη ανθρώπων με βασικές δεξιότητες και η οργανωμένη εκπαίδευσή τους μπορεί να δημιουργήσει προσωπικό προσαρμοσμένο στις πραγματικές ανάγκες της εταιρείας.
Τρίτον, μεγαλύτερη σημασία αποκτά το employer branding, δηλαδή η φήμη μιας επιχείρησης ως εργοδότη. Οι υποψήφιοι μπορούν πλέον να ενημερωθούν για μια εταιρεία, να διαβάσουν αξιολογήσεις και να συγκρίνουν εύκολα διαφορετικές επιλογές.
Δείτε επίσης: Αγορά εργασίας στην Ελλάδα: Πώς αλλάζουν οι δουλειές, οι μισθοί και οι απαιτήσεις των εργοδοτών;
Τέλος, το κράτος και το εκπαιδευτικό σύστημα χρειάζεται να συνδέσουν αποτελεσματικότερα την κατάρτιση με τις ανάγκες της οικονομίας. Ο OECD έχει προτείνει ενίσχυση της επαγγελματικής εκπαίδευσης, καλύτερη συμβουλευτική ανέργων και προγράμματα κατάρτισης που ανταποκρίνονται στις πραγματικές δεξιότητες που ζητούν οι επιχειρήσεις.
Το γεγονός ότι οι επιχειρήσεις δυσκολεύονται να βρουν εργαζομένους δεν οφείλεται σε έναν μόνο παράγοντα. Η πτώση της ανεργίας, οι ελλείψεις δεξιοτήτων, οι μισθολογικές απαιτήσεις, οι συνθήκες εργασίας, η εποχικότητα, το δημογραφικό και η μεταβολή των προσδοκιών των νέων εργαζομένων λειτουργούν ταυτόχρονα.
Η ελληνική αγορά εργασίας περνά σταδιακά από μια εποχή όπου η βασική πρόκληση ήταν η έλλειψη θέσεων εργασίας σε μια νέα πραγματικότητα όπου, σε αρκετούς κλάδους, η εύρεση ανθρώπινου δυναμικού γίνεται εξίσου σημαντικό πρόβλημα.
Το ζητούμενο επομένως δεν είναι απλώς να βρεθούν περισσότεροι εργαζόμενοι, αλλά να δημιουργηθεί καλύτερη αντιστοίχιση ανάμεσα στις ανάγκες των επιχειρήσεων, τις δεξιότητες του ανθρώπινου δυναμικού και τις συνθήκες που κάνουν μια θέση εργασίας πραγματικά ελκυστική.
Για περισσότερες αναλύσεις γύρω από την ελληνική οικονομία, την επιχειρηματικότητα και τις αλλαγές που επηρεάζουν την αγορά εργασίας, μπορείτε να παρακολουθείτε τη σχετική θεματολογία στο OpinionFeed.gr.
